Great live gigs
James Brown - Sex Machine, It's a man's world
Submitted by hijstek on Wed, 04/15/2009 - 12:19In 1981 trad James Brown, de Godfather of Soul en de Father of Funk, op tijdens het jaarlijkse Montreux Jazz Festival (Frankrijk). Hij speelde daar ook de klassiekers It's a Man's Man's Man's World (1966) en Get Up (I Feel Like Being a) Sex Machine (1970), waarover een commentator ooit zei 'a monster groover that still hits like a ton of bricks more than three decades later'.
Brown drilde z'n band als een leger; hij eiste absolute discipline en perfectie van hen. Hij schreef voor wat de muzikanten op het podium moesten dragen; wie een verkeerde noot speelde of te laat kwam, kreeg een boete. Een bandlid zei daarover: 'here we are playing with James Brown and we're in the army now'. Zijn eigen inzet op het podium was van een buitencategorie. Hij werd dan ook wel 'the hardest working man in show business' genoemd. Alle energie en emoties die hij in z'n lijf had, knalde hij er in lange live-sessies uit. Hij danste, draaide, smeekte, kreunde, schreeuwde, zweette, ging door de knieën, kroop en zong. Zijn doel was 'give people more than what they came for — make them tired, 'cause that's what they came for'.
James Brown in Montreux is James Brown op z'n best.
- Joe Tangari, James Brown, 1933-2006, Pitchfork, 3 januari 2007
- James Brown, 1933-2006, The Augusta Chronicle (News and multimedia archive)
- The Times Obituary for James Brown
Celia Cruz & Fania All-Stars - Quimbara, Ponte Duro
Submitted by hijstek on Wed, 04/08/2009 - 16:08Category: Great let's have a party music
Op 30 oktober 1974 werd in Congo (toen: Zaïre) een van de meest legendarische bokswedstrijden ooit gehouden: Mohammed Ali versus George Foreman. Bokspromotor Don King had de twee zwaargewichten een prijzengeld van 5 miljoen dollar in het vooruitzicht gesteld als ze het gevecht aan zouden gaan. De onderneming dreigde te mislukken toen King er niet in slaagde in de Verenigde Staten voldoende sponsors te ronselen. Maar toen bood de Congolese dictator Mobuto aan geld te storten als het gevecht in zijn land zou worden gehouden. Het evenement zou Congo even volop in de schijnwerpers van de internationale pers zetten.
Om de publiciteitsmachine rond de Rumble in the Jungle verder op te poken werden Hollywoodsterren en voormalige bokskampioenen ingevlogen. In het Stadu du Hai in Kinshasa ging een driedaags muziekfestival van start waar sterren als B.B. King, James Brown en Stevie Wonder acte de présence gaven. Maar absoluut hoogtepunt vormde het optreden van de Fania All-Stars en de flamboyante salsadiva Celia Cruz. In de Fania All-Stars speelden in die tijd onder de bezielende leiding van Johnny Pancheco de allerbeste muzikanten van het New Yorkse salsalabel Fania. Celia Cruz tekende in 1974 bij het label en toerde daarna met het gezelschap de wereld rond. In Kinshasa zette de bijna 50-jarige Cruz het stadion met 80.000 man volledig op z'n kop. De response was zo overdonderend dat de Fania All-Stars op dag drie een reprise gaven. Met gevoel voor ironie merkte de zangeres op dat de Afrikanen zo ontzettend veel leken op haar eigen familieleden.
Regisseur Leon Gast legde het spektakel vast op film en verwerkte het materiaal in Celia Cruz and the Fania Allstars in Africa (1974) en When we were Kings (1996).
- 'When we were Kings', De Filmkrant, April 1997
- 'Verlaat verslag over Ali in Zaïre, 1974', De Volkskrant, 17 april 1997
- ¡Azúcar! The Life and Music of Celia Cruz (online tentoonstelling over de zangeres van het National Museum of American History)
Celia Cruz & Fania All Stars, Quimbara
Fania All Stars, Ponte Duro
Jacques Brel - Madeleine, Ces gens-là, Mathilde
Submitted by hijstek on Wed, 04/08/2009 - 11:01De figuur van de anti-held die de grote liefde wel kent, maar niet krijgt omdat ze hem afwijst of misbruikt, is een rode draad in het oeuvre van Brel. Zo wacht hij iedere week met een bosje seringen op Madeleine, zeker wetend dat ze zal komen, zeker wetend dat hij haar dan zal zeggen dat hij van haar houdt en dat hij haar mee zal nemen op tram 33 om friet te eten bij Eugène en naar de bioscoop te gaan. Maar Madeleine komt niet en de bloemen eindigen in de goot. Toch zal hij er morgen weer staan en zoals altijd op haar wachten. Met Frida heeft hij meer succes. Zij houdt net zo van hem als hij van haar, maar nu zijn het Ces Gens-là die er een stokje voor proberen te steken; haar familie, een gezelschap van bekrompen, soepslurpende huichelaars, die Frida te mooi voor hem vindt. Maar misschien op een dag, niet nu, later....
En dan is er Mathilde die eerst zijn hart in lichterlaaie zette en het daarna verscheurde door te vertrekken. Maar ze is terug. Zijn moeder hoeft niet langer te bidden voor zijn zieleheil, de meid kan het bed verschonen en de kastelein mag zijn beste wijn tevoorschijn halen, want Jacques gaat terug naar de hel, die nu nóg mooier is dan voor de zomer.
Over vrouwen zei Brel: 'Vrouwen? Allemaal slonzen. De vrouw is een valstrik, een echte hel. Alleen tussen mannen kunnen blijvende banden bestaan, tussen maten kun je leven als in een eeuwig paradijs'. Zijn biograaf Olivier Todd zei: 'Brel was een echte minnaar en vrouwenhater tegelijk. Altijd doodsbang voor vrouwen, angst om gepakt en vernederd te worden, scheldend en afgevend op elke vrouw die hij kende. Brel was ook de charmeur, met de ene affaire na de andere'.
PJ Harvey - Rid of me (2001)
Submitted by hijstek on Wed, 04/08/2009 - 10:49PJ Harvey in 2001 met Rid of me op de Big Day Out, een jaarlijks festival dat in verschillende steden in Australië en Nieuw Zeeland wordt gehouden. Het nummer staat op het album Rid of me (2001)
